Bus- en treinleven op de maandagochtend

Zo’n vreselijke maandag waarop niets goed lijkt te gaan en de dag is nog maar net begonnen. Wat staat mij vandaag nog allemaal te wachten?
 

De eerste dag na de herfstvakantie. Het leek moeilijker dan ooit om uit bed te komen, maar ik slaagde erin en bevond me, na een haastig ontbijt en zonder make-up, weliswaar op tijd bij de bushalte. Toen ik de bus instapte bekroop me gelijk zo’n voorgevoel: ik mis vandaag de trein, was wat ik dacht. Dat gevoel werd aangesterkt toen de bus pas om 7.43u bij Marssum was en tot overmaat van ramp was dit ook nog eens ‘zo’n buschauffeur’. Iedereen heeft ‘m wel eens gehad, maar op de maandagochtend is hij je grootste nachtmerrie. ‘Zo’n buschauffeur’ die denkt dat de busbaan niet voor hem bedoeld is en gewoon stug doorrijd op de snelweg, graag bij de stoplichten achteraan sluit in de rij voor rechts afslaand verkeer, de langste rij, om vervolgens gewoon rechtdoor te rijden en bijna een botsing te veroorzaken met de door groen rijdende mensen die wél op de goede baan zitten. Zucht, zo’n buschauffeur dus. We arriveerden tien minuten te laat op het station en ik rende naar mijn trein, die ik tot mijn grote verbazing op een haar na niet miste. Gelukkig, ik hoefde niet in de kou op het station te wachten tot de volgende trein (driekwartier later) aan kwam. Maar even tijd om een bak thee te halen had ik ook niet. Ik zocht een plekje in de trein en ging zitten, maar toen ik ein-de-lijk zat kwamen er twee bier drinkende mannen tegenover mij zitten. Serieus?! Mannen! Bier op de maandagochtend? Misschien had ik toch mijn trein moeten missen.. Maandag, wat heb je nog meer voor mij in petto? Ik hoop niet te veel, anders blijf ik de volgende keer gewoon liggen… 😉