Our valentine’s date

IMG_3018Valentijnsdag: het lijkt alweer eeuwen geleden, maar het is pas drie weken terug. Als verrassing nam ik vriendlief mee naar cabaretier Murth Mossel. Ik had nog nooit van Murth Mossel gehoord, maar aangezien vriendlief en ik samen wat leuks wilden doen en ik voor school een recensie moest schrijven over een podiumvoorstelling, bestelde ik twee kaartjes. Toen ik de recensie aan mijn leraar liet lezen was hij zo enthousiast dat hij me verplichtte deze te publiceren en naar Murth Mossel op te sturen, dus hier zit ik.. Hieronder staat mijn recensie en ik vind het best wel spannend. Hoewel ik (hier) veel schrijf is dit net weer even anders. Mocht je op- of aanmerkingen hebben, schroom niet. Reageer! En voor nu: veel leesplezier! Oh en Murth.. mocht je hem lezen, ben ik heel benieuwd naar wat je er van vindt!

Een volle zaal en een leeg podium.

De middelste plaats op de voorste rij: dé plek waar je niet wilt zitten bij een cabaretshow. Je weet dat je de pisang bent, zodra je ook maar één beweging maakt. Maar je weet ook dat je de pisang bent als je er als een standbeeld bij gaat zitten. Het is nooit goed. Je bent hoe dan ook de klos. Deze gedachte heeft heel waarschijnlijk ook door het hoofd gespeeld van de jongen die op die plaats zit. Vooraan, in het midden. Je kunt hem omschrijven als een typische Groningse student van een jaar of tweeëntwintig. Blonde krullen, lang en een buikje waaraan je kunt zien dat hij al zijn vrije tijd in de kroeg spendeert. Hij heeft wel wat van Giorgio uit Utopia, iets minder goodlooking, dat dan weer wel. Naast hem zit een meisje, ongetwijfeld zijn vriendin, met sluik donkerblond haar. Ze is tenger en kijkt heel schuchter om zich heen. Ook zij is bang voor wat gaat komen. En ik, ik kan niets anders dan opgelucht zijn dat wij op rij vier zitten en niet opvallen zolang we geen gekke dingen doen. Dus dat is wat we gaan doen: geen gekke dingen.

Het is crisis. Je zou zeggen dat er het eerst bezuinigd wordt op dingen als cadeautjes en uitstapjes, maar niets is minder waar. Het is veertien februari, Valentijnsdag, en de Rabobank-zaal in Stadsschouwburg de Harmonie zit vol met stelletjes. Om niet uit de toon te vallen heb ook ik mijn wederhelft meegenomen. Vol spanning kijken zo’n tweehonderd ogen naar het podium. Dat podium is leeg, de zaal vol. De felle spot benadrukt de nu nog lege plek op het podium. Daar waar nu alleen een stoel staat, staat straks Murth Mossel.

De lichten gaan uit en plots staat ‘ie daar: een kleine, Surinaamse man die naar de naam Murth Mossel luistert. Hij, (kleine) Murth Mossel, staat midden op een groot podium, al lijkt het meer een grote man op een klein podium: zelfverzekerd loopt hij richting het publiek. Dit is zíjn podium. Hij is op zijn plek.
Een lichtgrijs colbertje, blauw shirt, een (te korte) gele broek en witte Allstars: als hij nu zou zeggen dat hij kleurenblind is, zou ik het meteen geloven. Maar dat zegt hij niet. Wat hij wel zegt is haast niet te geloven. Deze man is vijfenveertig jaar oud. Vijf-en-veertig. Hiermee behoort hij tot de categorie Surinamers die nooit een dag ouder lijken te worden. Hij heeft geen rimpel op zijn hoofd, kleedt zich trendy en is vlot. Murth Mossel is ‘op leeftijd’ kunnen we stellen, maar zijn humor is dat niet.

Opgelucht dat ik niet op de eerste rij zit, zak ik een beetje onderuit op mijn zwarte, smalle stoeltje. De sfeer is ontspannen. Met mijn buurman, die de bouw van bodybuilder heeft, vecht ik ondertussen om de armleuning. Ik kijk om me heen en zie meer toeschouwers onderuit gezakt kijken naar het gene wat voor ons gaande is. Mossel merkt dit ook. ‘Hé hallo, het is niet dat jullie televisie aan het kijken zijn. Zit rechtop, wees actief en lach!’ Als brave scholieren zit de hele zaal binnen no-time rechtop, ook ik.

De show is nog niet zo lang bezig als de typische Groningse student, die inderdaad uit Groningen blijkt te komen, en zijn vriendin de klos zijn. Je kon erop wachten. De reden? Jandries en Marijke (zo heten ze) zaten hand in hand. Voor Mossel aanleiding genoeg om de twee eens goed uit te horen. Er bestaan twee soorten mannen: de klassieke klaarkomers en de gewone klaarkomers. ‘Welke van de twee ben jij, Jandries?’ vraagt Mossel. Binnen no-time ligt hun hele seksleven op tafel, of beter gezegd: op het podium. Hoewel Jandries niets anders kan dan lachen, is Marijke ondertussen bijna van haar stoel gezakt uit schaamte. De volgende keer dat zij kaartjes bestelt voor een caberetshow, zitten ze zeker niet weer vooraan in het midden.

Twee uren lang is er geen moment stilte. Is het niet Mossel die praat, dan is het de zaal die lacht. Overal om mij heen zie ik mensen met een grijns van oor tot oor en twinkelende ogen. Iedereen wordt volledig meegezogen in Mossels optreden. En zoals de vrouw voor mij zei: “Het was een enorm geslaagd Valentijnscadeau.” Aanrader!

Lydia Siderius

Hi! Ik ben Lydia en ik geef jullie graag een kijkje in mijn leven en de verbouwing van ons soon to be droomhuis. In mijn blogs neem ik jullie mee in mijn dromen, droom je zelf gezellig mee?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.